Een kleintje is onderweg

Zondag 26 augustus zou een drukke dag worden en het begin van een rummense kermisweek. Na een ochtend vol taartenstress haastten we ons rond de middag naar huis, om ons snel te douchen en klaar te maken voor de kermis. Maar eerst moest een voorspellingsstaafje effe snel bevestigen dat Katleen zeker niet zwanger was, want er stonden drie dagen alcohol voor de deur. enkele maanden geleden hadden we al eens vals alarm gehad, dus zou het deze keer ook zeker zo zijn... het zouden drie dagen waterkes worden:

Bij die waterkes hoorden ook een hele resem smoesjes die logisch aan elkaar hangen. De eerste dag was het een blaasontsteking, de tweede dag kon er niet gedronken worden owv. de antibiotica voor die ingebeelde blaasonsteking. Geen probleem, niemand heeft iets door gehad... maar al die tijd moesten we wel onze opperste blijdschap verborgen houden. Niet gemakkelijk.

En dat zou zo blijven tot aan de twaalfde week en de eerste echo. Tot onze grote blijdschap zit alles erop en eraan. Mijnheerke (of madammeke uiteraard, maar volgens de vakliteratuur is 'de baby' mannelijk) heeft het duidelijk naar zijn zin: beentjes gekruist ligt het rustig te zweven in het vruchtwater. Als de assistent-echografie de nekplooi wilt meten, moet ie echter anders gaan liggen. In het begin tolt ie nog wat rond, maar na een minuut of vijf gaat ie ostentatief met zijn ruggetje naar de camera liggen en beweegt ie geen millimeter meer. Koppig van in het begin, dat belooft :)